Por Luis Paadín

Érguete. Se non o evitamos, daremos unha imaxe do Ribeiro con fedorentos fedores e moscas pululando, se permitimos, tal e como o teñen programado, que en Carballeda de Avia, a escasos 3 km de Ribadavia, capital do RIBEIRO, instálese o "Parque Ambiental"; metáfora de "puto vertedeiro de lixo". Isto é así, xa o dicía Castelao,"Mexan por nos (neste caso tamén cagan), e dín que Chove". Nada cambiou. Os políticos de agora, os de antes e os que virán, ao igual que os proctólogos sempre estarán aí. ¿Será esta a Negra Sombra dá Nosa Terra?.  

É o que nos toca, vano instalar en pleno val do Avia, onde nos "socalcos" (terrazas) das súas abas, aínda hoxe pódense ver conducións orixinarias da época da dominación romana, con formacións perfectamente adaptadas a unha exclusiva climatoloxía. Con esta climatoloxía, unhas tradicionais prácticas de labor, xunto cun chan óptimo e unhas milenarias e aromáticas castas, como a Treixadura, a Lado e a Torrontés, como as máis tradicionais, darán eses exquisitos viños do val de Leiro.

Moitos destes viños atópase entre os mellores, por meritos propios, dos grandes brancos da península ibérica. Os políticos e os técnicos correspondentes (non se cual dos dous prodúcenme máis calafríos), neste caso os de Medio (aínda que como sigan a este ritmo lle quedará nun cuartillo de ambiente), din dos que se manifestan en contra da esterqueira, "que só defenden intereses particulares, só van polo seu".  Aí estiveron acertados os insignes, xa que ten toda a razón:

Eles, os que se manifestan, non queren que a merda que xera Vigo e Pontevedra manche o Ribeiro.

Mentres o resto da sociedade galega mira para outro lado, e uns poucos, os promotores da xenial idea de "Imos crear postos de traballo", metáfora de espurios intereses, tamén van ao seu.

E que non coinciden cos intereses dos 6000 viticultores que traballan con denuedo esas menos de 3000 ha que configuran o actual viñedo do RIBEIRO.

Non podo entrar a debater se as "Plantas de Xestión de Residuos" (putos vertedeiros de lixo) contaminan ou non, non o sei. O meu medo é outro.

O que se sei, é que nun momento no que o viño se asocia exclusivamente á excelencia. Rematáronse os tempos dos volumes, cando o único que interesaba era poder abastecer un país cunha renda per capita en consumo de viño era de 60lt/año/ano, e hoxe, a pesar dos meus denodados esforzos, e confío que os teu tamén, non pasamos dos exiguos 24lt/año/ano, menos de dúas ondas, que vergoña.

Os nosos veciños franceses duplícannos, con 56lt/año/ano, e os italianos bórdano, con 61lt/año/ano.

E o Ribeiro, grazas a esas cada día máis marcas que son a imaxe dos elegantes e complexos viños do Ribeiro, situaron á bisbarra no mapa do mundo, non solo vinícola, xa que cada vez é maior a presenza de visitantes de turismo enológico achéganse a este canto de Galicia.

Nun mundo que a imaxe é primordial e a bisbarra está asociada secular e inequivocamente ao viño, non podemos "enmerdar" a súa imaxe colocándoos un basureo.

¿Os señores políticos e tecnócratas saberán que hai viñedos e excelentes viños en Ascó (Tarragona) ou en Sumidoiro (Murcia), de que non se poden ascender promoción polas súas orixes? o ¿que moitos dos grandes viños que se elaboran en barricas, as madeiras destas proceden de diversos países do antigo "este"? e todos os ocultan para evitar que se lles asocie á Central de Chernobil, tratando de evitar que a competencia se encargue de facer chegar a información aos clientes.

Os competidores do Ribeiro, todas aquelas rexións produtoras de viños brancos de calidade, empezando polos seus veciños Rías Baixas (en gran parte xeradores dos residuos) faltaralles tempo para informar que os viños do Ribeiro xa non son o mesmo dende a implantación do vertedeiro de lixo

Tanto os responsables autonómicos, como os seus "asesores" e o políticos locais, son ben "parvos" nos seus miras, só ven o que poden abranguer.

Evitemos que a política de feitos consumados nos leve a pasar polo que está a vivir Mugardos e o seu xa planta de gas.

Que o único esterco que vexan as viñas do Ribeiro siga sendo o de sempre: o de cabalo e o de ovella. Para que sigan facendo eses excelentes e afamados viños polos que hoxe se lles coñece, e que xa polo 1600, William Shakespeare se embelesaba co duende do Ribeiro.